منو
سبد خرید

فقه تطبیقی ؛ مذاهب پنجگانه اسلام

فقه تطبیقی ؛ مذاهب پنجگانه اسلام
درحال حاضر موجود نمی باشد
فقه تطبیقی ؛ مذاهب پنجگانه اسلام
  • موجودی: درحال حاضر موجود نمی باشد
  • مدل: 84184- 111/4
  • وزن: 0.80kg
  • UPC: 30
0 ریال

فقه تطبیقی

نویسنده: محمدجواد مغنیه
مترجم: کاظم پورجوادی
ناشر: مترجم
زبان كتاب: فارسي
تعداد صفحه: 476
اندازه كتاب: وزیری گالینگور - سال انتشار: 1358  - دوره چاپ: 1

کمیاب - کیفیت : درحد نو ~ نو

 

مروری بر کتاب 

مذاهب پنجگانه اسلام

کتاب الفقه علی مذاهب الخمسه نوشته مرحوم علامه محمد جواد مغنیه، دیدگاه های فقهی مذاهب ۵ گانه را بیان نموده است و کتاب معتبر می باشد و هیچ نوع مخالفتی از سوی مذاهب خمسه با آن دیده نشده است.
فقه تطبیقی روش علمی است که به منظور مقایسه مذاهب فقهی و توصیف و تبیین نقاط اشتراک و افتراق آنها بکار می­رود.  فقه ­پژوه در این رویکرد خود را از حصار منابع، ادله و روش ­های فهم شناخته شده در مذهب خاص فراتر می­ برد و فهم عمیق مسئله مورد پژوهش را در دیدگاه­ ها، روش ها و ابزارهای متفاوت مذاهب برای خود فراهم می­ آورد.

مذهب­ های فقهی حنفی، شافعی، مالکی، حنبلی و جعفری، مهم­ترین مذاهبی هستند که دارای فقه مدون بوده و تا به امروز پایدار مانده­ اند و در مناطقی از جهان اسلام پیروانی دارند. مؤسسان این مذاهب عبارتند از:

1. امام جعفر صادق(ع) (148-80  هـ)

امام جعفر بن محمد ملقب به صادق(ع)، امام ششم امامیه اثنا عشریه، به جهت تنازع خلفاء با یکدیگر، مجال بیشتری برای تعلیم احکام شرعی و معارف اسلامی پیدا کرد و شاگردان فراوانی را تربیت نمود. شاگردان وی در زمینه حدیث، کتب بسیاری را تألیف کردند. غالب مفاد فقهی اصول اربعمئۀ از تعلیمات و آموزه­ های آن حضرت و امام باقر(ع) می ­باشد.

کثرت شاگردان و تدوین صدها اثر در حدیث از ناحیه شاگردان حضرت امام صادق(ع) و انتساب و استناد بسیاری از احکام به وی موجب گردید که فقه اهل بیت علیه م­السلام به فقه جعفری شهرت پیدا کند. اهل البیت علیه م­السلام، قرآن کریم و سنت نبوی را از منابع احکام شرعی دانستند. فقی هان فقه جعفری، قرآن کریم، سنت نبوی، سنت اهل البیت و اجماع فقیهان عصر معصوم یا قریب به عصر معصوم در صورتی که کاشف از رأی معصوم باشد و همچنین عقل را از منابع استنباط احکام شرعی تلقی می­ کنند.

از منظر کلام امامیه، امام علیه م­السلام نه به عنوان فقیه بلکه به عنوان امام که از علم و ملکه عصمت برخودار است، مرجع علمی و اسوه حسنه عملی برای آحاد مسلمین و جامعه اسلامی است.

2. ابو حنیفه، نعمان بن ثابت(150-80  هـ)

نعمان بن ثابت، از تابعان تابعین بوده و امام اهل رأی، فقیه اهل عراق و بنیان­گذار مذهب حنفی است. او حدیث و فقه را از حمّاد بن ابی­سلیمان8 (م120 هـ) فراگرفت و همچنین از ابراهیم نخعی9 (م96 هـ)، عامر بن شراحیل شعبی10 (م104یا 103 هـ) و عطا بن ابی­رباح11 (م114 هـ) دانش آموخت. وی در استنباط احکام به قیاس عمل می­کرد. ابویوسف (182 هـ) از برجسته­ترین شاگردان او بشمار می­آید.

ابویوسف، قاضی القضاۀ دوران حکومت رشید عباسی و از وی آثار فراوانی بجای مانده است، الخراج، الآثار، النوادر، اختلاف الامصار، ادب القاضی، الامالی فی الفقه، الرد علی مالک بن أنس، الفرائض، الوصایا، الوکاله، البیوع، الصید و الذبائح، الغصب و الاستبراء، از آثار وی می­باشند که اکثر این آثار در زمینه فقه هستند. محمّد بن حسن شیبانی (م189 هـ) از دیگر شاگردان برجسته ابوحنیفه است که در تدوین و نشر فقه استاد خویش همت گماشت. از وی آثار زیادی در فقه و اصول باقی مانده است. کتاب­های المسبوط، الزیادات، الجامع الکبیر، الجامع الصغیر، السیر، الامالی، المخارج فی الحیل، الحجه علی اهل المدینه از جمله آنها است.ابوحنیفه در استنباط احکام شرعی، ابتداء به کتاب و سنت مراجعه و سپس به اقوال صحابـه عمل می­نمود. وی گفته است که در رأی تا آنجا که ممکن است از قول صحابه عدول نمی­کند، با وجود این، وی به کتاب و سنت، اقوال صحابه، اجماع، قیاس، استحسان و عرف عمل می­کرد(شهاوی، 1972: 149).

3. مالک بن انس(179-93 هـ)

مالک بن انس بن أبی­عامر اصبحی، در فقه و حدیث بعد از تابعین، امام مدینه بود. وی از محضر سالم بن عبدالله بن عمر بن خطاب (106 هـ) از فقهای سبعه مدینه و از بزرگان تابعان، عبدالرحمن بن هُرمز (117 هـ) از حافظان و قاریان مدینه و نافع مدنی از فقهای بزرگ تابعی در مدینه، ابن شهاب زهری (124 هـ) از فقهای بزرگ تابعی از اهل مدینه بود که بعدها در شام سکنی گزید، ربیعه بن عبدالرحمن مرجع فتوا در مدینه و معروف به ربیعه الرأی دانش آموخت. کتاب الموطّأ وی مشتمل بر احادیث منقول از رسول اکرم(ص)، اقوال صحابه و به ویژه اهل مدینه است. این کتاب از مهم­ترین منابع حدیثی اهل سنت بشمار می­آید. وی کتاب، سنت، عمل اهل مدینه، اجماع، قول صحابی و قیاس را از مستندات حکم شرعی می­دانست و پیروان وی، مصالح مرسله، عرف و عادت، سد ذرایع12، استصحاب و استحسان را بر منابع پیشین افزودند(شهاوی، 1972: 172).

4. احمد بن حنبل شیبانی(261-164 هـ)

احمد بن حنبل به سال 164ق در بغداد به دنیا آمد و در همان شهر از دنیا رفت. وی از امام شافعی و ابویوسف دانش فقه فراگرفت. کتاب المسند از آثار اوست. وی در استنباط احکام به قرآن، سنت، قول صحابی، اجماع، قیاس، استحسان، مصالح مرسله و سد الذرایع عمل می­کرد(ابوزهره، 1400: 334).

5. محمّدبن ادریس شافعی(204-150 هـ)

محمّد بن ادریس شافعی به سال 150 هـ در غزه به دنیا آمد و در سال 204 هـ در مصر از دنیا رفت. او از محضر مالک بن انس، سفیان بن عیینه از محدثان مکه، فضیل بن عیاض از شخصیت­های ساکن در مکه و عبدالرحمن بن مهدی بصری از حافظان حدیث بهره گرفت. شافعی در بغداد کتاب الحجه را نگاشت و در سال 200 هـ به مصر رفت و در آنجا آرای فقهی جدید خود را عرضه کرد. کتاب الرساله در دانش اصول فقه و کتاب الام در فقه از آثار اوست. وی، قرآن، سنت، اجماع صحابه و قیاس را از منابع استنباط می­دانست، ولی برای استحسان، مصالح مرسله و قول صحابی، حجیت قائل نبود(الشهاوی، 1972: 190).

 

فهرست

جعفری
حنفی
مالكی
شافعی
حنبلی

نوشتن نظر

لطفا برای ثبت نظر وارد حساب خود شده یا ثبت نام نمایید.

کتاب مورد نظر در حال حاضر موجود نیست . اطلاعات خود را وارد فرم زیر نمایید تا زمانی که کتاب موجود شد به شما اطلاع داده شود

نام
ایمیل
موبایل
توضیحات