منو
سبد خرید

زیراندازهای ارمنی باف ایران

زیراندازهای ارمنی باف ایران
موجود نمی باشد
زیراندازهای ارمنی باف ایران
0 ریال
  • موجودی: موجود نمی باشد
  • مدل: 74176
  • وزن: 1.00kg

زیراندازهای ارمنی باف ایران

نویسنده: مایرنی هواساپیان
ناشر: تاریخ ایران
زبان کتاب: فارسی
تعداد صفحه: 286
اندازه کتاب: وزیری - سال انتشار: 1386 - دوره چاپ: 1

 

مروری بر کتاب

مصور رنگی - چاپ نفیس

ارمنیان پس از مهاجرت به ایران، در ادوار مختلف تاریخی، در شهرهای گوناگون آن به صورت پراکنده سکنا ‏گزیدند و هریک، بنابر پیشه و مشاغل قبلی خود و وضعیت جدید در مناطق میزبان به فعالیت هایی روی آوردند. ‏یکی از این مشاغل بافت فرش بود که می توانست کسب و کاری مستقل برای خانوادۀ ارمنی باشد و در غربت و دور از وطن، برای آنان درآمد ایجاد کند. قالی بافان ارمنی در روستاهای آذربایجان شرقی و غربی ‏و در مناطق مرکزی ایران، همچون استان های اصفهان و اراک و چهارمحال و بختیاری و… و بعدها، در تهران ‏دست بافته هایی را خلق کردند که به مرور زمان، به رغم حفظ شاخصه های منحصر به فردشان، از اصالت ‏ارمنستانی خود فاصله گرفتند.

این بافته ها از سنت های بافندگی عشایر و روستاییان ایرانی تأثیر بسیار پذیرفتند. انعکاس نقش ها و نمادهای مرتبط با مسیحیت و ارمنیان نیز در قالبی مشابه نمونه های ایرانی صورت ‏می گرفت به طوری که هرگز نمی توان این دست بافته ها را معادل فرش های ارمنستان به شمار آورد. از سویی ‏دیگر، ارمنیان در محل زندگی خود به مرور زمان کلیساهایی ساختند. در کنار آن، گورستان هایی برای ‏دفن اجساد ارمنیان شکل گرفت که در تزیین آنها از شیوه های متنوعی از جمله سنگ تراشی و ایجاد نقش ‏برجسته استفاده کردند. این نقوش برجسته نیز شامل نمادها و نگاره هایی هستند که از عمق ‏اعتقادات ارمنیان سرچشمه گرفته است.

تکرار آنها می تواند به منزلۀ سند مکتوب تاریخ و فرهنگ ‏این مردم به شمار آید و همچون مجالی برای ابراز عقاید و تفکرات آنان مورد مطالعه قرار گیرد. در این مقاله، تلاش ‏شده است پس از شرح کوتاهی دربارۀ تاریخ مهاجرت ارمنیان به ایران و بررسی پیشینۀ قالی بافی و حجاری، از ‏میان طرح ها و نقش های آن دو، نمادها و نقش های شاخص استخراج و اشتراک ها و افتراق های آنها بررسی شود.‏

مایرنی هواساپیان در سال ۱۳۴۶ در تهران متولد شد. در سال ۱۳۷۵ وارد دانشگاه الزهراء شد و در رشته صنایع دستی به تحصیل پرداخت. از آنجا که به فرش و دیگر دستبافته‌ها علاقه‌مند بود موضوع پایان نامه خود را بررسی زیراندازهای ارمنی باف ایران انتخاب نمود.

جغرافیای قالی ارمنی باف در ایران

ـ منطقه فریدن (پریا):
در ۱۵۰ کیلومتری باختر شهر اصفهان قرار دارد و شامل دو بخش است:
۱. داران (شامل چهار دهستان ورزاق، گرجی، چادگان و کرچامبو)
۲. آخورا (شامل دو دهستان موگوئی و چنارود)

تعدادی از مهم‌ترین روستاهای ارمنی‌نشین این منطقه عبارتند از:
قلعه گریگور، دارابورد، آریگان، روستای موکل سنکرد، پونستان، ذرنه (بولوران)، خوی‌گان پایین، خوی گان بالا، خونگ، هاران، نحاکرد، میلاکرد، شوریشکان، سنگباران، سوران و . . . از صنایع دستی این منطقه می‌توان قالی، گلیم دو روی ساده و نقشدار، ماشتا (نوعی روانداز که بر روی کرسی می‌انداختند) و جاجیم را نام برد. ارامنه این منطقه همچنین به زرگری، قلمزنی و کنده‌کاری روی سنگ مشغول بودند.

هنر قاليبافي ارامنه با كوچ اجباري آنها به ايران، راه پيدا كرد. ارامنه روستانشين، پشم گوسفند را كه ماده اساسي قاليبافي است به صورت سنتي ريسيده و با مواد گياهي رنگزا كه در طبيعت يافت ميشود، رنگ ميكردند و سپس با آن قالي دستباف توليد ميكردند. اينكار در كنار فعاليتهاي كشاورزي و دامپروري انجام ميگرفت. بارها سياحان و محققان انگليسي و آمريكايي در روستاهاي ارمني نشين ايران به جستجو پرداختند و قالي ارمني باف ايران را از نظر نقش طرح، هماهنگي نقش و رنگ و مرغوبيت جنس الياف تمجيد نمودند.

    در دوران شاه عباس، هنر قالي ايران به اوج خود رسيد. در آن زمان به سفارش دولت لهستان، قاليهايي مشهور به پولونز طراحي و بافته شد كه به عقيدة مانيا قازاريان در كتاب قالي ارمني، توسط طراحان ارمني به سبك باروكو انجام ميشده است.

نوشتن نظر

توجه: HTML ترجمه نمی شود!
بد خوب