کتاب دیوان حکیم سنائی غزنوی فروشگاه اینترنتی آی کتاب :  iketab کتاب شعر انتشارات اقبال

دیوان حکیم سنائی غزنوی

نویسنده: ابوالمجد مجدودبن آدم سنایی
به اهتمام محمد بقائی ماکان
ناشر: اقبال
زبان کتاب: فارسی
تعداد صفحه: 1314
اندازه کتاب: وزیری سلفون - سال انتشار: 1387 - دوره چاپ: 2


مروری بر کتاب

شرح لغات، تلمیحات قرآنی، ابیات دشوار و مفاهیم کلیدی، همراه با فرهنگ جامع لغات و اصطلاحات و اعلام

این اثر ماندگار و کلاسیک ادب پارسی و خصوصاً ادبیات عرفانی با استفاده از نسخه های موجود، معتبرترین و صحیح ترین دیوان سنایی را پدید آورده است.در ابتدای دیوان مقدمه ای مبسوط، خواندنی و عالمانه که خود می تواند همچون کتابی مجزا تلقی گردد توسط مصحح دانشمند و فاضل تألیف شده است.در این مقدمه به تفضیل به زندگی و تحولات روحی سنایی، آثار وی تطبیق اندیشه های سنایی با سایر شعرا و بزرگان و حتی متفکری چون اقبال لاهوری و نیز تأثیر سنایی بر بزرگان دیگر مطرح گردیده است.

ابوالمجد مجدودبن آدم سنایی شاعر بلند آوازه قرن ششم در اوایل یا اواسط نیمه قرن پنجم در غزنه متولد شد. خانواده او از نژاد بزرگان و آزادگان بودند و مانند بیشتر خراسانیان آن روزگار مذهب حنفی داشتند. سنایی علوم رایج زمان خود را در جوانی فراگرفت. او از فلسفه و نجوم، هیأت، حکمت، کلام، هندسه، موسیقی، علوم قرآنی چون تفسیر و حدیث، ریاضی وطب اطلاع داشت و گاه اصطلاحات این علوم را در شعر خود به کار می‌برد. غالب تذکره نویسان به او لقب حکیم داده اند و مولانا نیز از او با عنوان «حکیم غزنوی» یادکرده است. اما بنابر قول شفیعی کدکنی در کتاب تازیانه‌های سلوک”به کار بردن لفظ حکیم برای سنایی بیشتر در مفهوم «حکیم الهی» و «عارف» است و نه حکیم به معنای مصطلحی که در مورد فردوسی و ناصرخسرو به کار می‌برند.

در ابتدا سنایی طبق عادت آن زمان به دربار سلاطین روی آورد و به دستگاه غزنویان راه پیدا نمود. او در ابتدا به مداحی پرداخت تا اینکه یکباره شیدا شد و دست از جهان و جهانیان شست. سنایی چند سالی از دوران جوانی را در شهرهای بلخ و سرخس و هرات و نیشابور گذراند. می‌گویند در زمانی که در بلخ بود به کعبه رفت. بعد از اینکه از مکه بازگشت مدتی در بلخ ماند. در سال 518 ه.ق به غزنین برگشت. یادگار پر ارزش سفرهایش مقداری از قصاید وی می‌باشد. بعد از بازگشت به غزنین می‌گویند که خانه‌ای نداشت و یکی از بزرگان غزنین بنام خواجه عمید احمدبن مسعود به او خانه‌ای بخشید و سنایی تا پایان عمر در غزنین در عزلت به سر برد. و در این ایام مثنوی حدیقةالحقیقه را نوشت.

نصایح و اندرزهای حکیم سنایی دلاویز و پرتنوّع، شعرش روان و پرشور و خوش بیان، و خود او، در زمره ی پایه‌گذاران نخستین ادبیات منظوم عرفانی در زبان فارسی به‌شمارآمده است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنانچه ازشعر سنایی برمی‌آید او به تمام دانشهای زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است.

وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶۲ سالگی درگذشت. از آثار وی غیر از دیوان قصیده و غزل و ترکیب و ترجیع و قطعه و رباعی، مثنویهای وی معروف و بدین قرارند: مثنویهای حدیقهالحقیقه، طریق التحقیق، کارنامهٔ بلخ، سیر العباد الی المعاد، عشق‌نامه و عقل‌نامه. سه مکتوب و یک رسالهٔ نثر نیز به وی نسبت داده‌اند.

نیست بی دیدار تو در دل شکیبایی مرا
نیست بی‌گفتار تو در دل توانایی مرا

در وصالت بودم از صفرا و از سودا تهی
کرد هجران تو صفرایی و سودایی مرا

عشق تو هر شب برانگیزد ز جانم رستخیز
چون تو بگریزی و بگذاری به تنهایی مرا

چشمهٔ خورشید را از ذره نشناسم همی
نیست گویی ذره‌ای دردیده بینایی مرا

از تو هر جایی ننالم تو هر جایی شدی
نیست جای ناله از معشوق هر جایی مرا

گاه پیری آمد از عشق تو بر رویم پدید
آنچه پنهان بود در دل گاه برنایی مرا

کرد معزولم زمانه گاه دانایی و عقل
با بلای تو چه سود از عقل و دانایی مرا

نوشتن نظر

لطفا برای ثبت نظر وارد حساب خود شده یا ثبت نام نمایید.

دیوان حکیم سنائی غزنوی

  • ناشر: اقبال
  • کد کتاب: 97611 - 7/6
  • موجودی: در انبار
  • 850,000ریال

برچسب ها: ابوالمجد مجدودبن آدم سنایی, سنائی غزنوی, محمد بقائی ماکان, شعر فارسی, سنایی, تاریخ ادبیات ایران, کتاب دیوان حکیم سنائی غزنوی