منو
سبد خرید

دیوان باباکوهی

دیوان باباکوهی
درحال حاضر موجود نمی باشد
دیوان باباکوهی
  • موجودی: درحال حاضر موجود نمی باشد
  • مدل: 110192 - 9/4
  • وزن: 0.30kg
  • UPC: 45
0 ریال

دیوان باباکوهی

نویسنده: باباکوهی شیرازی
ناشر: معرفت
زبان کتاب: فارسی
تعداد صفحه: 130
اندازه کتاب: رقعی - سال انتشار: 1353 - دوره چاپ: 3

کمیاب - کیفیت : درحد نو 

 

کتاب مروری بر کتاب 

دیوان شیخ علی مشهور به باباکوهی شیرازی

دیوان‌ شعری‌ به‌ فارسی‌ به‌ باباکوهی شیرازی نسبت‌ داده‌اند که‌ در آن‌ شاعر به‌ « کوهی » تخلّص‌ کرده‌ است‌. اگر چه‌ برخی‌ از مستشرقین‌ همچون‌ ریو، اته‌، ژوکوفسکی‌ و برتلس‌ در صحت‌ این‌ انتساب‌ اصرار ورزیده‌اند، لیکن‌ شیوه گفتار در این‌ اشعار هیچ‌ گونه‌ مناسبت‌ و شباهتی‌ با سبک‌ و اسلوب‌ شعر فارسی‌ در سده‌های‌ ۴ و ۵ هجری ی قمری‌ ندارد، و هیچ‌ یک‌ از مؤلفانی‌ که‌ تا پیش‌ از سده ۱۳ هجری ی قمری‌ به‌ ذکرِ احوال‌ حضرتِ « ابن‌ باکویه » پرداخته‌اند از شاعری‌ او سخنی‌ نگفته‌ و شعری‌ به‌ او نسبت‌ نداده‌اند. کتاب حاضر یعنی دیوان بابا کوهی شیرازی را برای استفاده عاشقان شعر فارسی قرار میدهیم چه اشعار او باشد یا نباشد گنجینه ایست عرفانی در نزد طالبان علم و ادب.

باکویه شیرازی یا علی ابوعبدالله ابن باکویه که به باباکوهی نیز نامدار است (زادهٔ نزدیک به سال ۳۳۷ هجری در شیراز - درگذشتهٔ ۴۴۲ هجری) از شاعران ایرانی است.وی در جوانی به کسب دانش‌های تکمیلی پرداخت و با بیشتر ریش سپیدان نامی آن روزگار دیدار کرد و هنگامی که شیخ ابوسعید ابوالخیر بینشمند سرشناس به نیشابور رفت ابن باکویه به جای شیخ عبدالرحمن سلمی در خانقاه پرآوازه آن شهر به ارشاد سرگرم بود، میان او و شیخ ابوسعید گفتگوهای گوناگون یزدانشناسی درگرفت و ابوسعید به پرسشهای وی پاسخ داد. همچنین در نهاوند میان ابن باکویه و شیخ ابوالعباس جانشین شیخ بزرگ ابوعبدالله خفیف شیرازی بینشمند نامدار، دربارهٔ تصوف و طریقت مناقشات فراوان روی داد و آن شیخ به فرهیختگی و فرازمندی و گستره آگاهی ابن باکویه خستو شد.

جامی سراینده بزرگ سده نهم در کتاب نفحات الانس می‌نویسد، خواجه عبدالله انصاری از ابن باکویه چندین بار به تجلیل یاد کرده و به انتخاب خود ۳۰ هزار حدیث و ۳۰ هزار حکایت از او بازگو کرده‌است و به ویژه بارها گفته که ابن باکویه ملک بوده‌است و از همه دانش‌ها با نصیب و حتی او را بزرگ‌ترین شیخ روزگار خود دانسته و از این که نسبت به خواجه بیش از دیگران توجه داشته، به خود بالیده است.

عبدالله باکویه پس از سال‌ها جهانگردی دوباره به شیراز برگشت و چند سالی را دور از مردم و هیاهوی شهر در اشکفت کوه شمالی شیراز که آن را صبوی می‌گفتند عزلت گزید و به نیایش پرداخت و در سال ۴۴۲ پس از زیوِشی ۱۰۵ ساله درگذشت و پیروانش وی را در خانقاهش که امروزه آرامگاه اوست به خاک سپردند. در این کوه کهن‌ترین چشمه ایران که هنوز جاری است قرار دارد. در پیرامون آن مجموعه رفاهی دارای فست فود، جگر سرا، کافی شاپ، شهر شادی، و... قرار دارد .
شاید این کوهی شاعر، روزگاری بر سر مزار ابن باکویه به عزلت و گوشه نشینی پرداخته و در همانجا مرده و به خاک سپرده شده و دیوانش هم به عنوان دیوان باباکوهی چاپ گردیده است. مطابق استقصای شادروان علامه قزوینی، کهن‌ترین نسخه این دیوان در سال ۱۰۸۸ یعنی بیش از ۶۵۰ سال پس از ابن باکویه نوشته شده و هم‌اکنون در موزه بریتانیا است. نخستین بار روانشاد رضاقلی خان هدایت در ریاض العارفین که در سال ۱۲۶۰ گردآوری شده یادی از باباکوهی سراینده کرده وگرنه تذکره‌نویسان پیشین هیچ‌کدام نه از او یاد کرده‌اند و نه ابن باکویه را دارای هوش سرایندگی می‌دانسته‌اند.

به هر روی باباکوهی سراینده صوفی جدا از ابن باکویه است و عبدالله محمدبن باکویه یا باباکوهی که مردم شیراز او را از سده پنجم می‌شناسند و بینشمندان او را از اولیاء و مردان بزرگ می‌دانند آن پیر مرادی است که در سال ۴۴۰ برفراز کوه صبوی شیراز درگذشته است. سعدی در باب پنجم بوستان در ضمن اشعاری اشاره به باباکوهی (باکویه) کرده که روانشاد علامه قزوینی در حاشیه شدالازار آن را بگونه زیر بازگو کرده‌است:

ندانی که بابای کوهی چه گفت        به مردی که ناموس را شب نخفت
برو جان بابا در اخلاص پیچ                   که نتوانی از خلق بربست هیچ
کسانی که فعلت پسندیده‌اند                 هنوز از تو نقش برون دیده‌اند
چه قدر آورد بنده حور دیس                        که زیر قبا دارد اندام پیس
نشاید به دستان شدن در بهشت        که بازت رود چادر از روی زشت

نوشتن نظر

لطفا برای ثبت نظر وارد حساب خود شده یا ثبت نام نمایید.

کتاب مورد نظر در حال حاضر موجود نیست . اطلاعات خود را وارد فرم زیر نمایید تا زمانی که کتاب موجود شد به شما اطلاع داده شود

نام
ایمیل
موبایل
توضیحات