کاربران گرامی ؛
با توجه به اطلاعیه ستاد مبارزه با کرونا و تعطیلی ناشران ، کتاب هایی که در انبار شرکت موجود می باشد ( کتاب هایی که در کدشان علامت ممیز { / } وجود دارد )، به ترتیب تحویل پست خواهد شد و کتاب هایی که می بایست از انبار ناشران بدستمان برسد پس از شروع فعالیت مجدد ناشران ارسال خواهد شد
شاد و تندرست باشید
آیین اسکندری

آیین اسکندری
نویسنده: عبدی بیگ شیرازی
ناشر: آکادمی علوم مسکو
زبان کتاب: فارسی
تعداد صفحه: 150
اندازه کتاب: رقعی - سال انتشار: 1977
کد کتاب: 97503

در حال حاضر یک جلد در فروشگاه موجود است
کمیاب یا دست دوم - کیفیت : عالی
 

مروری بر کتاب
منتشر شده از سوی اداره انتشارات دانش شعبه ادبیات خاور مسکو از روی دست نویس مولف و مقابله با نسخه ۹۶۹ هجری با مقدمه ای از ابوالفضل هاشم اوغلو

 

منظومه‌ای‌ به‌ زبان‌ پارسى‌ اثر على‌ ملقب‌ به‌ زین‌العابدین‌ بن‌ عبدالمؤمن‌ بن‌ صدرالدین‌ متخلص‌ به‌ نویدی‌ و سپس‌ عبدی‌،و مشهوربه‌ عبدی‌بیک‌شیرازی‌ (921 - 988ق‌/1515-1580م‌).

 

این‌ مثنوی‌ ، منظومه پنجم‌ از نخستین‌ خمسه (پنج‌ گنج‌) این‌ سراینده‌ و در بحر متقارب‌ است‌.

 

عبدی‌ بیک‌ در مقدمه منظوم‌ و منثوری‌ که‌ خود بر این‌ کتاب‌ نوشته‌ به‌ شاعران‌ نام‌آوری‌ همچون‌ فردوسى‌، نظامى‌ و سعدی‌ که‌ همه‌ یا برخى‌ از آثار خود را در این‌ بحر سروده‌اند، اشاره‌ کرده‌ و سپس‌ نام‌ این‌ اثر و دو کتاب‌ دیگر خود به‌ نام‌ فردوس‌ العارفین‌ و طرب‌ نامه‌ را اینگونه‌ یاد کرده‌ است‌:

 

آیین‌ سکندری‌ بنه‌ پیش‌ نظر فردوس‌و طرب‌نامه‌ بخوان ‌تحسین‌گوی‌ عبدی‌ بیک‌ این‌ منظومه‌ را به‌ صورت‌ نظیره‌ بر اسکندرنامه نظامى‌ گنجوی‌ سروده‌ و همانند کتاب‌ او اثر خود را به‌ دو بخش‌ تقسیم‌ کرده‌ است‌.

 

این‌ مثنوی‌ با ستایش‌ آفریدگار متعال‌ آغاز مى‌گردد، و پس‌ از آن‌ شاعر به‌ مدح‌ پیامبر اکرم‌(ص‌)، توصیف‌ معراج‌ و منقبت‌ امامان‌ دوازده‌ گانه‌ مى‌پردازد.

 

این‌ مقدمه‌ با ابیاتى‌ در ستایش‌ شاه‌ طهماسب‌ صفوی‌ که‌ اثر به‌ او اهدا شده‌، خاتمه‌ یافته‌ است‌.

 

وی‌ در همین‌ مقدمه‌ در زمینه توانایى‌ سخنوری‌ِ نظامى‌ گنجوی‌ سخنانى‌ گفته‌ و از کسان‌ دیگری‌ که‌ پس‌ از او به‌ نظم‌ خسمه‌ و سبعه‌ و نظایر آن‌ پرداخته‌اند، سخن‌ به‌ میان‌ آورده‌ و برجسته‌ترین‌ آنان‌ را امیرخسرو دهلوی‌، جامى‌، هاتفى‌ و قاسمى‌ شمرده‌ و انگیزه خود را در سرودن‌ پنج‌ گنج‌، تأثیر شاعر اخیرالذکر دانسته‌ است‌.

 

در بخش‌ نخست‌ این‌ مثنوی‌، شاعر ابتدا انگیزه خود را در پرداختن‌ به‌ داستان‌ اسکندر بیان‌ داشته‌ و سپس‌ فتوحات‌ و جهانگشاییهای‌ او را شرح‌ داده‌ است‌. قسمت‌ اساسى‌ منظومه‌ را موضوع‌ جهانگشایى‌ اسکندر تشکیل‌ داده‌ است‌.

 

عبدی‌ بیک‌ در ضمن‌ این‌ بخش‌، حکایاتى‌ از سلطان‌ سنجر و دیگران‌ نیز آورده‌ و گاهى‌ نتیجه‌های‌ گوناگون‌ اخلاقى‌ از آنها گرفته‌ است‌.

 

او در این‌ بخش‌ به‌ ستودن‌ صلح‌ و آرامش‌ و نکوهش‌ جنگ‌ و کشمکش‌ پرداخته‌ و جنگ‌ افروزی‌ و کین‌ ورزی‌ و دیگر بدیها و بدخواهیها را ناروا دانسته‌ است‌ .

 

بخش‌ دیگری‌ از این‌ فصل‌ را به‌ ستودن‌ پاره‌ای‌ از خصاص‌ نیک‌ همچون‌ بزرگواری‌، میهمان‌ نوازی‌، دادگری‌ و رعیت‌ پروری‌ اختصاص‌ داده‌ و به‌ پادشاهان‌ توصیه‌ کرده‌ است‌ که‌ به‌ توده مردم‌ و سپاهیان‌، همسان‌ بنگرند و از ستم‌ ورزی‌ پرهیز کنند. در پایان‌ این‌ بخش‌ باز به‌ ناتوانانى‌ خود در برابر استادان‌ پیشین‌ اشاره‌ کرده‌ است‌

 

بخش‌ دوم‌ این‌ منظومه‌ با دیباچه‌ای‌ کوتاه‌ آغاز مى‌گردد. شاعر نخست‌ با آوردن‌ داستانى‌، به‌ عماراتى‌ که‌ خواجه‌ رشیدالدین‌ فضل‌الله‌ در تبریز ساخته‌، اشاره‌ کرده‌ و سپس‌ به‌ شرح‌ بناها و دژهایى‌ که‌ اسکندر در شهرهای‌ تسخیر شده‌ ساخته‌، پرداخته‌ است‌.

 

این‌ آگاهیهای‌ او جنبه تاریخى‌ دقیق‌ ندارد و بیشتر آن‌ برگرفته‌ از اسکندرنامه‌های‌ منظوم‌ و منثور است‌. سراینده‌ در ادامه این‌ بخش‌ به‌ بحث‌ در زمینه هنر، به‌ ویژه‌ هنر نقاشى‌ پرداخته‌ و از نقاشان‌ نام‌ آور آن‌ روزگار یعنى‌ بهزاد و میرک‌ یاد کرده‌ و برای‌ هنر آنان‌ ارزش‌ فراوانى‌ قائل‌ شده‌ است‌.

نوشتن نظر

لطفا برای ثبت نظر وارد حساب خود شده یا ثبت نام نمایید.

آیین اسکندری

  • 0ریال

برچسب ها: عبدی بیگ شیرازی, شعر قدیم فارسی